Karen Heerema, Breda: Karen is 50 jaar oud en woont in Breda. Haar oudste zoon, Marijn, heeft psychische problemen. Hij is van zijn 16e tot zijn 21e jaar onafgebroken opgenomen geweest in verschillende instellingen. Daarna heeft hij ook nog regelmatig korte opnames gehad. Nu gaat het gelukkig veel beter met hem!

Van haar overleden man heeft Karen twee kinderen. Zij is hertrouwd met een man die ook twee kinderen heeft. Het zijn allemaal jong volwassenen. Karen werkt als administratief medewerkster in Etten-Leur. Toen Marijn voor het eerst zware psychiatrische problemen kreeg was hij pas 15 jaar. Tijdens de opname in een psychiatrische kliniek kreeg Karen vaak weinig informatie over het wel en wee van haar zoon i.v.m. privacywetgeving. Omdat Marijn de eerste jaren niet veel uit zichzelf vertelde was dit voor zijn moeder erg frustrerend. In de e-mailgroep van Ypsilon, de familievereniging voor mensen met een verhoogde psychotische kwetsbaarheid, heeft Karen veel steun gevonden.

Karen vindt dat er weinig informatie wordt gegeven over mensen met een psychische stoornis. De buitenwereld reageert vaak hard en kortzichtig. Om het stigma op psychiatrische kwetsbaarheid te doorbreken is Karen daar altijd heel open over geweest, o.a. naar de buurt. Ook heeft ze te maken gehad met ontoereikende hulpverlening. Ze voelde zich vaak niet serieus genomen. Dan zag ze dat het niet goed ging met Marijn en dan werd er gezegd dat het niet zo ernstig was.. Hij had toen al diverse zelfmoordpogingen ondernomen waarvan het onwaarschijnlijk was dat hij deze overleefde. Ze voelde zich afhankelijk van de hulpverlening want zij zijn tenslotte de deskundigen. Zij heeft ervaren dat de hulpverlening zelf soms ook niet weet wat ze moet doen omdat het bij haar zoon om een complexe problematiek gaat.

De zorg om Marijn werd teveel voor Karen en ze kwam ziek thuis te zitten. Ze sliep slecht en werd gekweld door angst, zorgen en schuldgevoelens. Via Ypsilon heeft ze, door een e-mailgroep, lotgenoten ontmoet. Op een gegeven moment hebben een aantal mensen uit deze contactgroep besloten om een boek te schrijven over hun ervaringen. Het gaat over de onwil en onmacht van de psychiatrische zorg. Ze wilden niet alleen laten zien wat er mis was gegaan maar juist iets veranderen en verbeteren. Hun kleine persoonlijke doel was om in de eigen omgeving duidelijk te kunnen maken wat je als familie van iemand met een psychiatrische kwetsbaarheid meemaakt.
Het ultieme doel was om een verandering teweeg te brengen bij de politiek en bij mensen die in de psychiatrie werken. Het bleek voor veel mensen een eye–opener.

De e-mail groep heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld tot een vorm van zelfhulp. Er is één algemene mailgroep, waar iedereen lid van kan worden. Daarnaast zijn er mailgroepen voor verschillende doelgroepen; voor familie, mensen met jonge kinderen, patiënten/cliënten en ook voor hulpverleners.

Karen: “Dat is echt sociale media. Je mag gewoon zo vaak mailen als je wilt, of zo weinig. Je mag al je persoonlijke ellende erop gooien als je daar behoefte aan hebt. Je kunt ’s nachts om drie uur mailen. Je kunt alle mails van iedereen lezen dus het is anders dan een forum waarbij je steeds een onderwerp opent en alle reacties staan bij dat ene onderwerp. Je krijgt gewoon alle mails in je mailbox. Het voegt enorm veel toe en het is heel toegankelijk. Je krijgt snel en duidelijk antwoord.

Wat het gebracht heeft is emotionele steun maar ook informatie, adviezen en meer begrip voor mensen met wie het niet goed gaat. Al had ik vroeger ook iets met bijvoorbeeld daklozen van; loop er maar omheen hè, of eng of vies of eigen schuld of wat dan ook. Nu denk ik van ja, daar had mijn kind ook kunnen staan.”

Meer informatie:
www.ypsilon.org
www.zelfmoord.nl
www.leefmee.nl